Άγιοι Γέροντες για την εξομολόγηση και την μετάνοια

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Αν ο άνθρωπος δεν τα λέει όλα στον πνευματικό του, τότε είναι ο δρόμος του στραβός και δεν οδηγεί στην σωτηρία.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Την ψυχή που συνηθίζει να εξομολογείται, η σκέψη της εξομολογήσεως, την συγκρατεί σαν χαλινάρι και δεν την αφήνει να αμαρτήσει. Αντίθετα οι αμαρτίες που δεν σκέφτεται κάποιος να τις εξομολογηθεί, συνεχώς σαν σε σκοτάδι, τις διαπράττει άφοβα.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής
α) Πρόσεχε να καθαρίζεις τον εαυτόν σου με καθαρή εξομολόγηση. Μην αφήνεις ακαθαρσία αμαρτίας μέσα σου, για να μην βρίσκει αιτία ο πονηρός και σε ρίχνει. Αποκάλυψε στον γέροντά σου τους λογισμούς σου και αυτός σε θεραπεύει. Μην κρύψεις ποτέ λογισμό σου, διότι μέσα σ' αυτόν βρίσκεται κρυμμένη η πονηριά του διαβόλου.

β) Όσο αργείς να ζητήσεις συγχώρεση, πηγαίνοντας για εξομολόγηση, τόσο περισσότερο δίνεις άδεια στον πονηρό (διάβολο) να απλώνει μέσα σου ρίζες.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης
Δεν σε κατηγορώ ότι έκανες αμαρτίες πολλές και σοβαρές, όχι, άνθρωπος είσαι. Σε κατηγορώ, γιατί δεν εξομολογείσαι. Αυτό σε κατηγορώ. Έπεσες; Στον πνευματικό. Έπεσες; Στον πνευματικό, όλα στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε.

Δος μου απ’τις αρετές σου.Προσευχή - Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγία

Πηγή Φώτο

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

ΜΙΚΡΕΣ ΦΛΟΓΕΣ ΠΙΣΤΗΣ - ΑΡΤΑ, 1957

Ένα παιδί σκύβει στο μανουάλι της Αγίας Θεοδώρας για να ανάψει το κερί του.
Ο φακός του Ολλανδού φωτογράφου Cas Oorthuys κατέγραψε εκείνη τη στιγμή πίστης μέσα στο ημίφως του ναού.
Λίγο πριν από την εορτή της πολιούχου της Άρτας, οι εικόνες αυτές θυμίζουν μια πράξη απλή αλλά διαχρονική: το κερί που ανάβει και η σιωπηλή προσευχή.
Δείτε όλες τις φωτογραφίες και την ιστορία τους εδώ:
https://doxesdespotatou.com/mikres-floges-pistis-ston.../

Cas Oorthuys, 1957
Πηγή φωτογραφιών: Nederlands Fotomuseum

....Χαιρετισμός στον Άι Γιάννη...

 Τον έβλεπα κάθε δειλινό την ίδια ώρα, που επέστρεφε με τη βάρκα του από το ψάρεμα. 

Η επιστροφή του στο απάνεμο λιμανάκι της Αμαρύνθου ακολουθούσε πάντα την ίδια απαράβατη ιεροτελεστία. Τον χαιρετισμό στον Άι Γιάννη! 

Μόλις η βάρκα έφτανε στο ύψος του δρόμου, όπου βρίσκεται η ομώνυμη εκκλησία, σηκωνόταν όρθιος από τη θέση του στο τιμόνι και βγάζοντας το ψάθινο καπέλο του με σεβασμό έκανε το σταυρό του κοιτάζοντας προς τη μεριά του Αγίου. Έπειτα, συνέχιζε απλά το δρόμο του προς το λιμάνι.

Μου έκανε εντύπωση η απλότητα και η συνέπεια του κάθε φορά να χαιρετάει τον Άγιο. Έτσι ένα απόγευμα τον ζωγράφισα στα γρήγορα σε μια ακουαρέλα....

Γεράσιμος Γερολυμάτος

Η τιμία κάρα του Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων

 Η τιμία κάρα του τιμωμένου την 11η Μαρτίου Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας

Διηγήσεις άγνωστων θαυμάτων της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας βασίλισσας Άρτης

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Ο οικονόμος π. Σταύρος Παπαχρήστου, Αρχιερατικός Επίτροπος Μητροπόλεως Άρτης, σε χειρόγραφες σημειώσεις του που διασώθηκαν αναφέρει τα δύο παρακάτω θαύματα της Οσίας Θεοδώρας. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε διατηρούμε το γλωσσικό ύφος και την ορθογραφία του αρχικού κειμένου

. Ευχαριστούμε τον θεολόγο κ. Γεροκόμο Γεώργιο για την ευγενή παραχώρηση του κειμένου:
«…Επειδή εις τον Ναόν της αγίας Θεοδώρας ο ιερεύς Χρήστος Κωτσάκης ήτο γέρων περίπου 80 ετών, εγώ ως νεώτερος επήγενα συχνά και ιερουργούσα εις τον Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. Μίαν ημέραν ήλθεν εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας η κυρία Θεοδώρα Θυμοπούλου αδελφή του πρώην Βουλευτού Άρτης κ. Σπυρίδωνος Βαρζέλη και έφερεν εις τον Ναόν τηλιγμένον εντός μεταξωτού Μανδυλίου ολόκληρον την ομοπλάτην της Αγίας Θεοδώρας, την παραλάβαμε την ασπάσθημεν και την τοποθετήσαμαι εις την Λάρνακα της Αγίας. 

 Εις την Λάρνακα δεν υπήρχον πολλά οστά, άγια Λείψανα της Αγίας Θεοδώρας, ούτε οστά, των ποδών, ούτε των χειρών, μόνον ένα της χειρός η σαΐτα, η σπονδιλική στίλη, ολίγα μέρη των πλευρών, εκ της αγίας κάρας ένα πολλοί μικρόν μέρος μετά ενός οδόντος, και όλιγι σκόνη εκ των αγίων Λειψάνων, εγώ ο ίδιος το έτος 1930 μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Άρτης κ. Σπυρίδωνος ήνειξα την Λάρνακα της Αγίας και ετοποθέτησα κατά σειράν τα ολίγα άγια Λείψανα εις το κουβούκλιον άνωθεν των αγίων Λειψάνων ετοποθέτησα την εικόνα της Αγ. Θεοδώρας η οποία εδωρήθη υπ’ εμού εις Μνημόσυνόν μου, την εικόνα της αγίας Θεοδώρας την εζωγράφησε ο Αγιογράφος του Αγίου Όρους Λάζαρος Μοναχός της νέας Σκήτης, όπισθεν της Αγίας Εικόνας, γράφω το όνομά μου και έχω σφραγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης.

Επανέρχομαι πάλιν περί της ομοπλάτης της αγίας Θεοδώρας. Εγώ είπον της κυρίας Θ. Θυμοπούλου πως είχεν αυτή το μέρος αυτό της αγ. Θεοδώρας και πως και διατί το έφερεν σήμερον εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. (το είχε φέρει τον Αύγουστον 1914).

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Έρευνα Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι να γίνεται η ανακομιδή των λειψάνων κεκοιμημένου Ορθοδόξου χριστιανού μετά την συμπλήρωση τριών - πέντε ετών από του θανάτου του. Η ανακομιδή λειψάνων είναι πρακτική που εφαρμόζεται πάνω από 1500 χρόνια σε όλες τις Ορθόδοξες χριστιανικές Μονές του κόσμου.

Η τοπική εκκλησία της Άρτας την Κυριακή Β Ματθαίου, που είναι η πρώτη Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων, εορτάζει την ανάμνηση της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας. Για το θέμα της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας Θεοδώρας υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες, επειδή ως επίσημη ανακομιδή αναφέρεται αυτή του 1873 (19ος αιώνας), για την οποία έχει συνταχθεί και δημοσιευτεί σχετικό πρωτόκολλο. Όμως και η υμνογραφία της εορτής της 11ης Μαρτίου και η προφορική παράδοση μας δίνουν μαρτυρίες και για άλλες ανακομιδές.

Α. Υμνογραφικές μαρτυρίες για ανακομιδές λειψάνων της Οσίας
Ο βιογράφος της Οσίας μοναχός Ιώβ (που έζησε τον 13ο αιώνα) σε τροπάριο της λιτής και σε κανόνα της ακολουθίας της 11ης Μαρτίου, που συνέθεσε, γράφει για την ύπαρξη θαυματουργών λειψάνων, που είναι τοποθετημένα σε λάρνακα, γεγονός που αποδεικνύει, ότι είχε πραγματοποιηθεί ανακομιδή των λειψάνων της Οσίας σύμφωνα με το μοναχικό τυπικό. Συγκεκριμένα:
-Στο πρώτο τροπάριο της λιτής αναφέρονται τα εξής:
«Ποταμοί των ιαμάτων εκ της τιμίας σου λάρνακος προχέουσιν εκάστοτε, δι΄ ών τας των νοσούντων μαλακίας Θεοδώρα θεραπεύεις, δυνάμει του Παναγίου Πνεύματος……»
-Στον δεύτερο κανόνα στην δ' ωδή γράφονται τα εξής:
«Ιατρείον τοις νοσούσιν, η σορός των λειψάνων σου ανεδείχθη πάσι, ρώσιν, Θεοδώρα, παρέχουσα…..».

Β. Μαρτυρίες της προφορικής παράδοσης
Υπάρχουν μαρτυρίες της τοπικής παράδοσης, οι οποίες αναφέρονται σε προσπάθεια σύλησης του τάφου της Οσίας και την αναγκαστική ανακομιδή.

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Η πνευματική προσωπογραφία της Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας της πολιούχου της Άρτας

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά.
Η Αγία Θεοδώρα της Άρτας δεν έχει επίσημη αγιοκατάταξη με τη νεότερη, τυπική συνοδική έννοια του όρου, καθόσον δεν υφίσταται πράξη αγιοκατατάξεως από κεντρικό συνοδικό όργανο (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ), όπως αυτός ο θεσμός διαμορφώθηκε κυρίως κατά τους νεότερους χρόνους (19ο–20ό αιώνα), ιδίως στο πλαίσιο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η απουσία, όμως, τέτοιας πράξεως δεν αναιρεί ούτε θέτει σε αμφιβολία την αγιότητά της. Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση, η αναγνώριση της αγιότητας δεν προϋπέθετε τυπική νομική ή διοικητική πράξη, αλλά πραγματοποιείτο μέσω της λατρευτικής ζωής της Εκκλησίας, της τοπικής τιμής και της αδιάλειπτης συνέχειας της παραδόσεως.

Η Αγία Θεοδώρα τιμάται επί αιώνες στην Άρτα ως Αγία, διαθέτει καθιερωμένο Συναξάριο και Βίο, ιερά λείψανα σε δημόσια προσκύνηση, ορισμένη ημερομηνία εορτής (11 Μαρτίου) και λειτουργική Ακολουθία, στοιχεία τα οποία συνιστούν εκκλησιολογικώς πλήρη και ουσιαστική αναγνώριση της αγιότητάς της προ της καθιερώσεως του τυπικού θεσμού της συνοδικής αγιοκατατάξεως. Ως εκ τούτου, επιστημονικά και θεολογικά ορθό είναι να λέγεται ότι η Αγία Θεοδώρα τιμάται ως Αγία ΜΟΝΟ στις τοπικές εκκλησίες Άρτας και Σερβίων Κοζάνης, βάσει παλαιάς και συνεχούς τοπικής εκκλησιαστικής παραδόσεως και όχι ότι «αγιοκατατάχθηκε» με τη νεότερη συνοδική διαδικασία. Στο ίδιο εκκλησιολογικό πλαίσιο εντάσσεται και η Ακολουθία της, η οποία αποτελεί έκφραση της παραδεδομένης τοπικής εκκλησιαστικής μνήμης και όχι προϊόν σύγχρονης κεντρικής συνοδικής επεξεργασίας, χωρίς τούτο να θίγει την κανονικότητα της τιμής της Αγίας, ούτε τη θέση της στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.

Υπό το φως των ανωτέρω, και προκειμένου να αποκατασταθεί η ακρίβεια, η σαφήνεια και η κανονική τάξη ως προς την τιμή της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας και τη σχετική Ακολουθία, καθίσταται αναγκαία η λήψη συγκεκριμένων εκκλησιαστικών μέτρων. Πρώτον, η αρμόδια εκκλησιαστική αρχή οφείλει να προβεί σε επίσημη ιστορική, θεολογική και υμνογραφική εξέταση της Ακολουθίας, με σκοπό τον εντοπισμό και τη διόρθωση ατελειών, ώστε το κείμενο να εναρμονίζεται πλήρως με την ιστορική και ορθόδοξη παράδοση. Δεύτερον, να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για την αναγραφή της Οσίας στο επίσημο Αγιολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ώστε η Αγία να τιμάται από τους απανταχού της γης Ορθοδόξους.

Τρίτον, εφόσον στο μέλλον επιδιωχθεί η υπερτοπική ή πανελλαδική καθιέρωση της τιμής της Οσίας, η Ακολουθία της πρέπει να ενταχθεί σε λειτουργικά βιβλία. Η ένταξή της σε λειτουργικά βιβλία γενικής χρήσεως θα πρέπει να πραγματοποιηθεί κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος προς το αρμόδιο συνοδικό όργανο, συνοδευόμενου από πλήρως τεκμηριωμένο ιστορικό, αγιολογικό και θεολογικό φάκελο.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

 Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι. 

 Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά: 

«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ. 

 Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα: 

 «Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία». 

Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

Σκέψεις για τον υποκριτικό ανθρωπισμό

 Ο σκοπός του υποκριτικού ανθρωπισμού πολύ συχνά - ειδικά όταν προέρχεται από την οικοφοβική/προοδευτική πτέρυγα (αριστερή και φιλελεύθερη) - είναι η σκόπιμη εξαπάτηση της κοινής γνώμης.

 Η ατζέντα του σύγχρονου επαγγελματία ευαίσθητου, που κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα εκείνων που εξυπηρετούν το πολιτικό ή άλλο αφήγημά του, έχει γίνει στις μέρες μας μια εμετική κανονικότητα στη Δύση. Μια κανονικότητα που σιτίζει και προσφέρει απασχόληση σε αναρίθμητους υποκριτές, κοινωνικά παράσιτα, επαγγελματίες «με τον άνθρωπο» και λοιπά υποκείμενα της πάντα επιλεκτικής ευαισθησίας που πληρώνεται αδρά σήμερα.

Βέβαια δεν είναι όλοι ύπουλοι υποκριτές με προσωπική ατζέντα, υπάρχουν και οι καταναλωτές ανθρωπισμού που τον αναπαράγουν άκριτα και αυτοί είναι χιλιάδες. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις ο υποκριτικός ανθρωπισμός πηγάζει από την αδυναμία, δηλαδή τη συναισθηματική ανωριμότητα, κάποιων ανθρώπων να συμβιβαστούν οι υψηλές ηθικές αξίες ενός φαντασιακού/θεωρητικού κόσμου με τον πραγματικό κόσμο όπου αυτές οι αξίες πολύ συχνά είναι μη βιώσιμες ή ακόμη και ανύπαρκτες.

… τί είναι αυτό που ξαφνικά αδειάζει την ψυχή;

Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος δεν έχει καμία δύναμη να προσευχηθεί, καμία διάθεση να εργασθεί πνευματικά, καμία εσωτερική κίνηση προς τον Θεό;
Πώς γίνεται ο νους, που πριν από λίγο στεκόταν σε εγρήγορση, να βυθίζεται ξαφνικά σε μια βαριά νάρκη;
Και γιατί, ενώ όλα γύρω παραμένουν τα ίδια, η καρδιά αισθάνεται ότι ο κόσμος έχει χάσει το νόημά του;
Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι ψυχολογικά. Είναι βαθιά θεολογικά.

Οι πατέρες της ερήμου τα γνώριζαν πολύ πριν τα ονομάσουν οι μεταγενέστεροι. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, στον δέκατο τρίτο λόγο του έργου του, δίνει σε αυτή την παράξενη κατάσταση ένα όνομα που οι παλαιοί μοναχοί γνώριζαν καλά: ακηδία.
Η λέξη φαίνεται απλή, αλλά περιγράφει μια από τις πιο βαριές πνευματικές εμπειρίες.Ο άγιος την ονομάζει παράλυση της ψυχής και έκλυση του νου.
Δεν πρόκειται απλώς για τεμπελιά ή για ψυχική κόπωση. Είναι μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος χάνει τη γεύση των πνευματικών πραγμάτων. Η προσευχή γίνεται βάρος, η ψαλμωδία φαίνεται μακρά και ανυπόφορη, οι μοναχικές υποσχέσεις μοιάζουν παράλογες.
Και τότε η ψυχή αρχίζει να μακαρίζει τον κόσμο.
Εκείνοι που ζουν έξω από την ασκητική ζωή φαίνονται ξαφνικά ευτυχισμένοι. Ο κόσμος μοιάζει εύκολος, ενώ η πνευματική πορεία παρουσιάζεται σαν άσκοπη αυστηρότητα.
Η ακηδία, λέει ο άγιος, φτάνει στο σημείο να κατηγορεί ακόμη και τον Θεό ότι δεν είναι ευσπλαχνικός.
Βλέπεις λοιπόν πόσο βαθιά είναι αυτή η ασθένεια.
Δεν αγγίζει μόνο την πράξη αλλά την ίδια την αντίληψη του Θεού.

Ο «Αδελφός Γεώργιος ο Γραφέας»

Ο «Αδελφός Γεώργιος ο Γραφέας» είναι έργο που χρονολογείται στα τέλη του 6ου – αρχές του 7ου αιώνα στην Αίγυπτο και προέρχεται από το κοπτικό μοναστήρι του Bawit.

Αποτελεί ένα από τα λίγα πρωτοβυζαντινά ζωγραφικά πάνελ σε ξύλο που έχουν διασωθεί από την ύστερη αρχαιότητα στην Αίγυπτο.
Το πάνελ απεικονίζει έναν Κόπτη μοναχό που κρατά στο αριστερό του χέρι εργαλεία γραφής, εξού και το προσωνύμιο «Γραφέας».

Το πορτρέτο ακολουθεί το ύφος των πορτρέτων του Φαγιούμ, αλλά διαφέρει από τις πιο γενικευμένες απεικονίσεις αγίων στις τοιχογραφίες του Bawit. Εκείνες δημιουργήθηκαν αρκετό καιρό μετά τον θάνατο των αγίων και λειτουργούν περισσότερο ως πρότυπα μοναχικής αγιότητας παρά ως απεικονίσεις συγκεκριμένων προσώπων.

Αντίθετα, η μορφή του Αδελφού Γεωργίου παρουσιάζει αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά και ταυτοποιείται με το όνομά του. Το φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του υποδηλώνει ότι τιμήθηκε ως άγιος μετά τον θάνατό του.

πηγή

Η Σολντανέλλα του..χιονιά...

Η Σολντανέλλα (Soldanella), γνωστή και ως αλπικό κουδούνι ή χιονοκαμπανούλα (alpine snowbell), είναι ένα εντυπωσιακό ποώδες, πολυετές φυτό της οικογένειας Primulaceae. Είναι διάσημη για την ικανότητά της να ανθίζει την πρώιμη άνοιξη, συχνά διαπερνώντας το χιόνι, γεγονός που της έχει δώσει το παρατσούκλι "χιονολούλουδο"
Θαυμαστό φαινόμενο αυτό που συμβαίνει με τη σολντανέλλα!
Αλλά μήπως είναι το μοναδικό;
Ένα λουλούδι που δεν φοβάται τον πάγο γιατί ξέρει πως ο ήλιος πάντα δίνει το σήμα του.Η υπομονή είναι η πιο γλυκιά αναμονή.

ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ

Στο εσωτερικό της Αγίας Βαρβάρας, το 1922, οι μοναχοί της μονής Σουμελά έκρυψαν την εικόνα της Μεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Μανουήλ Γ΄ του Κομνηνού, και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου.

«Έτσι έφερα την εικόνα της Παναγίας Σουμελά στην Ελλάδα !»

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό. Αυτός είναι ο μυστικός και διαρκής συμβολισμός όλων των πολέμων.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; (επιστολή Ιακωβου. 4,1)

Από που προέρχονται και γεννώνται μεταξύ σας εχθρικαί καταστάσεις, έριδες και συγκρούσεις; Δεν προέρχονται από αυτήν την αιτίαν, δηλαδή από τας εμπαθείς επιθυμίας αμαρτωλών ηδονών, αι οποίαι επιθυμίαι έχουν επιστρατευθή και διεξάγουν πόλεμον μέσα εις τα μέλη σας, δια να σας υποδουλώσουν εις την φαυλότητα;

πηγή

Ο πόλεμος των Cristeros

Ο Juan Daniel Macias Villegas πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 2016 σε ηλικία 103 χρόνων στη γενέτειρά του San Julián στο Jalisco του Μεξικού.
Ήταν ο τελευταίος επιζών στρατιώτης του Πολέμου των Cristeros (1926–1929). Ο Don Macias (στην φωτογραφία  βρίσκεται στην μέση) ξεκίνησε να πολεμάει με τους Cristeros σε ηλικία 13 ετών.

Το 1927, το Καθολικό Μεξικό ήταν βυθισμένο σε μια βίαιη καταιγίδα θρησκευτικών διώξεων. Ο πρόεδρος του Μεξικού την εποχή εκείνη ήταν ένας σκληρός και αυταρχικός ηγέτης που ονομαζόταν Plutarco Calles. Ο Calles ήταν άθεος, μασόνος και γόνος παλιάς γνωστής εβραϊκής οικογένειας. Το μίσος του για την καθολική Εκκλησία δεν είχε όρια. Σκότωνε ιερείς και έκαιγε εκκλησίες.

Αντί να περιμένουν να τους σφάξουν και να τους διαλύσουν τις εκκλησίες, αμέτρητοι απλοί καθολικοί, σε νόμιμη αυτοάμυνα, πήραν τα όπλα για να υπερασπιστούν την πίστη τους. Κάθε φορά που έκαναν επίθεση στη μάχη, οι ‘Cristeros’, όπως τους ονόμασαν, φώναζαν: “Viva Cristo Rey!”, δηλαδή «Ζήτω ο Χριστός ο Βασιλιάς!»

Πολλοί Καθολικοί έχασαν το αίμα τους σε αυτές τις συγκρούσεις. Πολλοί μαρτύρησαν. Ανάμεσά τους και ο μικρός José Sánchez del Río , γνωστός στους καθολικούς ως ο ‘Μακάριος Χοσέ’. 

Ο πιο γνωστός μάρτυρας εκείνης της εποχής, που έχει αναγνωρίσει η Καθολική Εκκλησία, είναι ο Ιησουΐτης ιερέας Miguel Pro (φώτο κάτω), ο οποίος εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στις 23 Νοεμβρίου 1927 – χωρίς δίκη – με χαλκευμένες κατηγορίες για συμμετοχή σε απόπειρα δολοφονίας κατά του πρώην προέδρου Álvaro Obregón, αλλά στην πραγματικότητα για τις ιερατικές του δραστηριότητες κατά παράβαση της κυβέρνησης.

"Ο Θεός δεν σκανδαλίζεται με αυτό που εσύ θεωρείς τα χάλια σου".

Και επιχειρώ εδώ μια απλοϊκή απάντηση.
- Βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει ξανά και ξανά σε αμαρτίες, να επαναλαμβάνει σφάλματα, να κουβαλά αδυναμίες που θα ήθελα να είχαν ήδη ξεπεραστεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, νιώθω ότι ο Θεός δεν αποσύρει τη φροντίδα Του. Με σκεπάζει με μια πρόνοια μυστική και διακριτική. Δεν με προστατεύει επειδή το αξίζω αλλά επειδή με αγαπά.

Η αμαρτία έχει πόνο. Δεν είναι αθώα. Πληγώνει, σκοτεινιάζει, βαραίνει την ψυχή. Όμως η Αγάπη Του Θεού επιμένει. Η Αγάπη Του δεν εξαρτάται από την επίδοσή μου ούτε από την ηθική μου ακεραιότητα.

Όταν στρέφομαι προς Εκείνον με συντετριμμένη καρδιά, χωρίς διάθεση αυτοδικαίωσης, γεννιέται μέσα μου μια πνευματική παρηγορία. Μια ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν είμαι εγκαταλειμμένος. Έτσι γίνεται αισθητή η Παρουσία Του, όχι ως εξωτερικό φαινόμενο αλλά ως εσωτερικός ησυχασμός και αγαπητικός γλυκασμός.
Και πέρα από τις προσωπικές μας εμπειρίες. 

Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού ο Πατέρας δεν κρατά κατάλογο λαθών. Ανοίγει τα χέρια. Χαίρεται για την επιστροφή. Αυτός είναι ο τρόπος της απροϋπόθετης αγάπης.

Το ίδιο μαρτυρεί η μετάνοια της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και η άρνηση του Απόστολου Πέτρου. Δεν δικαιώθηκαν επειδή δεν έπεσαν στην αμαρτία αλλά επειδή δεν έμειναν στην πτώση τους.

Και όλη η ποιμαντική διδασκαλία της Εκκλησίας επιμένει σε αυτό το έλεος που περιμένει τον άνθρωπο να αναγνωρίσει το λάθος του και να θελήσει να επιστρέψει.
Το κλειδί που ενεργοποιεί την σωτήρια Αγάπη του Θεού δεν είναι η αναμαρτησία αλλά η επιστροφή στην Αγάπη Του με τη μετάνοια.

πηγή

Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον άγιον Σώμά Του και Αίμά Του ποίον εστι τούτων ανώτερον;

 Τι μεγαλείον εστιν η Θεία Λειτουργία!

  Όταν ο Θεός επιβλέπη εις τον ταπεινόν λειτουργόν Του, πόσον αυτός αισθάνεται την μεγαλοπρέπειαν της λειτουργίας, πόσον ωφελούνται οι μνημονευόμενοι! 

 Πόσον τιμά ο Θεός τον άνθρωπον, να κατέρχεται μετά των αγγελικών ταγμάτων εις κάθε Λειτουργίαν και να τρέφη τον άνθρωπον με το πανάγιον Σώμα και Αίμα Του! 

Πάντα γαρ απέδωκεν ημίν. Ποίον πράγμα υπάρχει σωματικόν ή πνευματικόν, φθαρτόν ή άφθαρτον, το οποίον μας υστερεί! Ουδέν. 

Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον άγιον Σώμά Του και Αίμά Του ποίον εστι τούτων ανώτερον; Βεβαίως ουδέν. 

 Εν ποίοις μυστηρίοις ηξίωσεν ο Θεός τον χοϊκόν άνθρωπον να λειτουργή!

 Ω, αγάπη ουρανία, ανεκτίμητος. Μία σταγών θείας αγάπης υπερβαίνει πάσαν αγάπην υφήλιον, σωματικήν, εγκόσμιον.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

πηγή

Η θεολογία του θαύματος στην ορθόδοξη παράδοση

Η ερμηνευτική προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας και των εκκλησιαστικών συγγραφέων των δέκα πρώτων αιώνων στα θεραπευτικά θαύματα του Χριστού

https://ikee.lib.auth.gr/record/327832/files/GRI-2021-29844.pdf

Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη.

"Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη. Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Η αχόρταγη κοιλιά, είναι η ρίζα και η αιτία κάθε κακού. Και όσο συνηθίζεις στο πολύ φαγητό, τόσο το σώμα σου ζητάει περισσότερο. Ενώ όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του στο λίγο."

Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφκυ

Ο Άγιος Αυγουστίνος μας μιλάει για την πίστη

«Αν πιστεύεις μόνο ό,τι σου αρέσει από τον Λόγο του Θεού, και απορρίπτεις ό,τι δεν σου αρέσει, δεν πιστεύεις στον Λόγο του Θεού, πιστεύεις στον εαυτό σου»

«Μην προσπαθείς να κατανοήσεις για να πιστέψεις. Πίστεψε για να κατανοήσεις»

«Πίστη είναι να πιστεύεις αυτό που δεν βλέπεις, η ανταμοιβή είναι να δεις αυτό που πιστεύεις»

Άγιος Αυγουστίνος

ΑΓΙΟΙ 40 ΜΑΡΤΥΡΕΣ-Τοιχογραφίες τέλους 13ου αιώνα

 Οι Άγιοι Γοργόνιος, Ουαλεντίνος, Αλέξανδρος, Αθανάσιος, Κανδίδος και Γάηος, έξι από τους τιμώμενους σήμερα Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες της Σεβάστειας,

Τοιχογραφίες τέλους 13ου αιώνα στον Ιερό Ναό της Παναγίας Αχειροποίητου Θεσσαλονίκης.

Στέφανος Πασβάντης

Μπορεί μια σύγχρονη δυτική και πλουραλιστική δημοκρατία να ακούσει ένα έστω και έμμεσο μήνυμα υπέρ του αγέννητου παιδιού;

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός στη Romfea.gr

Από τη ρύθμιση στη λογοκρισία

Δύο σημαντικές υποθέσεις πρόκειται να εκδικαστούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), οι οποίες αφορούν την ελευθερία της έκφρασης σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία, όπως η Ιταλία.

Στο Δικαστήριο έχει προσφύγει η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» (“Pro Vita & Famiglia”) κατόπιν της λογοκρισίας που υπέστησαν δύο αφίσες της με μηνύματα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και κατά της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology) στα σχολεία.

Οι εν λόγω υποθέσεις έχουν και ελληνικό ενδιαφέρον υπό την έννοια ότι αντίστοιχα γεγονότα έλαβαν χώρα και στην Αθήνα, όταν στις 13 Ιανουαρίου του 2020 αναρτήθηκαν στους σταθμούς του μετρό αφίσες με μήνυμα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και εντός λίγων ωρών αποσύρθηκαν κατόπιν κυβερνητικής εντολής.

Στον αντίποδα, τον Μάρτιο του 2023 το μετρό της Αθήνας κατακλείστηκε από αφίσες με μηνύματα υπέρ των εκτρώσεων χωρίς ποτέ να τεθεί ζήτημα αφαίρεσης και λογοκρισίας τους.

Το βαθύτερο ζήτημα που υποκρύπτεται πίσω από τις εν λόγω υποθέσεις και στο οποίο θα κληθεί να δώσει απάντηση το Δικαστήριο είναι το πού σταματά η νόμιμη ρύθμιση και πού ξεκινά η λογοκρισία σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δημόσιες αρχές αποφασίζουν για το ποιες απόψεις για τη ζωή, την εκπαίδευση και το φύλο θα μεταδοθούν στη δημόσια σφαίρα.

Στις αρχές Μαρτίου του 2022, λίγες ημέρες πριν από την παγκόσμια ημέρας της γυναίκας, η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» ανήρτησε αφίσες στη Ρώμη με το σύνθημα: «Εξουσία στις γυναίκες; Αφήστε τες να γεννηθούν».

Η αδελφή του Αγίου Παϊσίου,Χριστίνα,το έτος 2008

Η αδελφή του Αγίου Παϊσίου Χριστίνα στην μέση της φωτογραφίας στο πατρικό τους στην Κόνιτσα το έτος 2008.
Εκοιμήθη σε ηλικία 85 ετών, δεν παντρεύτηκε ποτέ, έμεινε μέχρι τέλους δίπλα στους γονείς της και τους διακονούσε. Ήταν μια γλυκιά γεμάτη αγάπη και καλοσύνη ψυχούλα.

πηγή

ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ ΜΕΝ, ΠΝΕΥΜΑΤΟΦΟΡΟΙ ΔΕ.

Άγιοι Παϊσιος, Πορφύριος,Ιάκωβος Τσαλίκης, Αμβρόσιος Λάζαρης, Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Γαλακτία της Κρήτης, Γεώργιος Καρσλίδης, Ευμένιος Σαριδάκης, Νικόλαος Πλανάς, Ιωσήφ ησυχαστής, Ιερώνυμος Αιγίνης, Εφραίμ Αριζόνας, Μακρίνα Πορταριάς κ.ά
Κοινά τους χαρακτηριστικά :
1.Απόφοιτοι Δημοτικού και '' θεολογικά'' αγράμματοι. Πλην Πνευματοφόροι.
2. Δεν έκαναν ποτέ κηρύγματα και ακαδημαϊκές συζητήσεις. Αλλά μιλούσαν βιωματικά.
3.Σπάνια δογμάτιζαν (κυρίως για το αν ο Αδάμ είχε αφαλό ή αν ο Χριστός γελούσε).
4. Ό,τι γνωρίζουμε γι' αυτούς είναι καταγραφές και προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων με συμβουλές που τους έδιναν ή απορίες που έλυναν για λόγους ξεκάθαρα ποιμαντικής.

Υπάρχουν βέβαια και σύγχρονοι Πατέρες που μιλάνε στο youtube, αλλά και αυτοί είτε μιλούν βιωματικά, είτε μεταφέρουν βιώματα.
Ο αγιορείτης π. Νίκων, καλλιεργημένος και διανοούμενος μοναχός, είχε αναφέρει σχετικά πως αν δεν είχε γνωρίσει το βίωμα μέσα από κάποιους αγράμματους Πατέρες και παρέμενε στην διανοητική προσέγγιση του Θεού, μπορεί και να είχε πετάξει τα ράσα προ πολλού.

Στον αντίποδα, όλοι οι θεολογικά '' καταρτισμένοι'' influencers, tiktokers, συγγραφείς λογισμών, νομοδιδάσκαλοι, ψυχολόγοι κλπ που εισάγουν πλάνες και καινά δαιμόνια, με περισσή αλαζονεία και έπαρση ή κρατούν βούρδουλα, είναι ακαδημαϊκοί θεολογούντες που κάνουν πειράματα στην καμπούρα του κασίδη.
Κανένας μας δεν είναι άξιος και ικανός να δογματίζει ή να επιδιώκει να χειραγωγεί τους άλλους. Εύκολα μπορεί να καταλήξει σε έπαρση και σε πλάνη.
Το μόνο που μπορούμε να καταθέσουμε, και αυτό καλύτερα σιωπηρά, είναι το προσωπικό μας βίωμα ή το βίωμα τρίτων που μας διαμόρφωσε. Όλα τα υπόλοιπα είναι διαλογισμοί πονηροί ή διαλογισμοί εκ του πονηρού.

Karolos Nikolaou

  Αν το καλοσκεφτεί κανείς , στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά χρεωστάμε και το εξής σημαντικό. Ξεκαθάρισε με τον λόγο και την πράξη ότι αφού ο Θεός δεν προσεγγίζεται διανοητικά αλλά στο πνευματικό καρδιακό πεδίο, ολοι είναι δεκτικοί της Χάριτος και της εμπειρίας Του. Ανεξάρτητα από το μορφωτικό, βιοτικό, κοινωνικό επίπεδο. 

Αυτό ερχεται σε συγκρουση με κάποιους ''αυτοχειροτόνητους'' ακαδημαϊκούς διδασκάλους, οι οποιοι θεωρούν ότι η προσέγγιση του Θεού διακρίνεται στην θρησκεία των ελιτ

ΠΙΘΗΚΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΛΕΟΝΤΑ (οι παπικοί μπροστά στον άγιο Γρηγόριο)!

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για άγιο Γρηγοριο Παλαμά

[..]Αφήνω ὅλα τὰ ἄλλα ἐκφαντορικὰ καὶ θεολογικὰ θεάματα τῆς πνευματοκινήτου διανοίας καὶ γλώσσης τοῦ Γρηγορίου, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον ὑψηλῶς καὶ μεγαληγόρως καὶ ἀπὸ βαθεῖαν ἁγιοπνευμτικὴν πεῖρα διατυπωμένα, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται ὡς γεννήματα ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀλλὰ κάποιας ἄλλης, ὑπερφυσικῆς καὶ οὐρανίας.

 Ἐνώπιόν τους δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σταθοῦν γιὰ νὰ ἰδοῦν καὶ νὰ ἀκούσουν οἱ πορευόμενοι στὴν ἀπώλειαν αἱρετικοί, ποὺ ἐτόλμησαν νὰ ἐμβαθύνουν στὰ θεῖα. 

Αλλὰ κατεκεραυνώθησαν, ἔμειναν ἄναυδοι καὶ ἐπέστρεψαν στὰ σκοτεινὰ βάθη τους, ἀπ' ὅπου προῆλθαν.

 Καὶ ἀπεδείχθησαν ὅτι ἦσαν πίθηκοι ἀπέναντι σὲ λέοντα καὶ κώνωπες ἔναντι ἐλέφαντος, κατὰ τὴν παροιμίαν, ἐπειδὴ δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀντισταθοῦν στὴν Θεολογικὴν ἐπιστήμη, στὴν ἀκρίβεια τῶν ἀποδείξεων καὶ στὶς λοιπὲς ἱερολογίες τοῦ μεγάλου Γρηγορίου[...]

ΠΗΓΗ

Όταν η ψυχή σου γνωρίσει αυτό το Φως...

Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»;

Και μου δόθηκε η απάντηση:
Να προσεύχεσαι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος για χρόνια έκραζε, “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”, και εισακούσθηκε!!

Να προσεύχεσαι με τα λόγια της εκκλησιαστικής Ωδής:

 “Λαμψάτω, ω Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον”, και να ενδυναμώνεις στην πίστη, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται για πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν!!

Στη συνέχεια ο άνδρας εκείνος, σαν να απέκλειε τη δυνατότητα ότι μια τέτοια προσευχή θα παραμείνει χωρίς την άνωθεν απάντηση, κατέκλεισε τον λόγο του ως εξής:
«Όταν η ψυχή σου γνωρίσει αυτό το φως, τότε, όταν συμβεί να το στερείται, θα φλέγεσαι γι’ αυτό και μιμούμενος τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο θα το ζητάς και θα κράζεις προς αυτό:
Ελθέ, το φως το αληθινόν.
Ελθέ, η Ζωή η αιώνιος.
Ελθέ, των πεπτωκότων η έγερσις.
Ελθέ, των κειμένων η ανόρθωσις,
Ελθέ, των νεκρών η ανάστασις.
Ελθέ, Πανάγιε Βασιλεύ.
Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν,
και μείνον αδιαστάτως εν ημίν,
και αδιαιρέτως Συ μόνος βασίλευε εν ημίν
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»

Αγίου Σωφρονίου του Essex, «Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου», Περί του Θαβωρίου Φωτός  ''Άσκησις και θεωρία'', Έσσεξ Αγγλίας )

πηγή

Ποίοις οἱ γηγενεῖς χείλεσιν εὐφημήσωμεν τόν Ἱεράρχην...

Ποίοις οἱ γηγενεῖς χείλεσιν εὐφημήσωμεν τὸν Ἱεράρχην, τὸν τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλον τοῦ φωτὸς τοῦ θείου τὸν κήρυκα, τὸν οὐρανομύστην τῆς Τριάδος, τὸ μέγα τῶν μοναζόντων ἐγκαλλώπισμα τὸν πράξει, καὶ θεωρία διαλάμποντα Θεσσαλονίκης τὸ κλέος συμπολίτην ἔχοντα μυροβλύτην ἐν οὐρανοῖς, τὸν θεῖον καὶ ὑπερθαύμαστον Δημήτριον.

Στιχηρὰ Προσόμοια τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμά.

Ένα θαύμα της Λιούμπουσκα [Σουσάνινσκαγια]πνευματική κόρη του Οσίου Σεραφείμ της Βύριτσα

 Σύντομα στοιχεία από τη ζωή της ευλογημένης Λιούμπουσκα Σουσάνινσκαγια έχουν ως εξής:

Γεννήθηκε το 1912, στην περιφέρεια του Σμολένσκ, σε μια αγροτική οικογένεια. Το πλήρες όνομά της είναι Λιουμπόβ Ιβάνοβνα Λάζαρεβα. Η μητέρα της πέθανε πολύ νωρίς, ο πατέρας πέθανε στα χρόνια της πολιτικής καταστολής και η Λιούμπουσκα έμεινε ορφανή. Την πήρε στο σπίτι της μια συγγενής και, όταν η Λιούμπουσκα έκλεισε τα 18, μετακόμισε στο Λένινγκραντ, στον μεγαλύτερο αδελφό της. Στην αρχή εργαζόταν σ’ ένα εργοστάσιο, αλλά στη συνέχεια αποφάσισε να περιπλανηθεί στη χώρα. Ο πνευματικός πατέρας της ήταν ο Όσιος γέροντας Σεραφείμ της Βίριτσα.

Η Λιούμπουσκα έκανε πολλά προσκυνήματα σε ιερούς τόπους, μοναστήρια και ναούς. Αλλά κάθε φορά επέστρεφε στη Βίριτσα. Τελικά, τη δεκαετία του 1970 έμεινε εκεί κι εγκαταστάθηκε στο σπίτι μιας ευσεβούς γυναίκας, της Λουκίας Μιρόνοβα. Μετά από κάμποσα χρόνια, μετακόμισαν μαζί στο Σουσάνινο. Εκεί, σ’ ένα σπιτάκι που ανήκε στην ενορία της εικόνας της Παναγίας του Καζάν, η Λιούμπουσκα δεχόταν τον ταλαιπωρημένο κόσμο. Από τότε έγινε γνωστή και άρχιζε να συρρέει ο ορθόδοξος λαός στον τόπο αυτό, «φέρνονας» τις συμφορές και τις ανάγκες του. Η Λιούμπουσκα δεχόταν τους πάντες με πραότητα και με τις πρεσβείες της πραγματοποιήθηκαν διάφορα θαύματα. Προσευχόταν μ’ έναν πολύ παράξενο τρόπο: Περνούσε το δάχτυλό της πάνω στην παλάμη της και ψιθύριζε τα αιτήματά της. Και ο Κύριος εισάκουγε όλα αυτά τα ταπεινά αιτήματα και τα εκπλήρωνε.

Η αγαπημένη εικόνα της Λιούμπουσκα ήταν η Παναγία του Καζάν και στο κελλί της προσευχόταν πολύ μπροστά στην εικόνα αυτήν κι επικοινωνούσε με τη Θεοτόκο. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες κάποιων ανθρώπων, η Λιούμπουσκα σχεδόν δεν κοιμόταν. Συχνά περνούσε τις νύχτες προσευχόμενη και μπορούσε να μισοκοιμηθεί λιγάκι όντας καθισμένη. Δεν έλεγε πολλά και ήταν ήσυχη.

Λίγο πριν τον θάνατό της, η Λιούμπουσκα εγκαταστάθηκε σ’ ένα μοναστήρι της εικόνας της Παναγίας του Καζάν, στο Βίσνι Βολοτσιόκ, που ήταν υπό αποκατάσταση εκείνην την εποχή. Εκεί τελείωσε και τον δρόμο της ζωής της. Η μακαρία κοίμησή της έλαβε χώρα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1997. Η γερόντισσα ετάφη στο παρεκκλήσι κοντά στο ιερό του Καθεδρικού Ναού της εικόνας της Παναγίας του Καζάν. Η αγαπημένη της εικόνα της Θεοτόκου τοποθετήθηκε δίπλα στον τάφο της.

Πολλοί προσκυνητές απευθύνονται στη Λιούμπουσκα διά των προσευχών τους και λαμβάνουν τη βοήθεια και την παρηγορία της.

Η ευλογημένη Λιούμπουσκα Σουσάνινσκαγια στον ναό

Ένα θαύμα με την αδελφή μου τη Σβετλάνα

Θα διηγηθώ ένα θαύμα της ευλογημένης γερόντισσας, του οποίου ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Τη Λιούμπουσκα την είδα μόνο μια φορά, τον χειμώνα του 1993. Και η συνάντηση αυτή έμεινε στη μνημη μου για όλη μου τη ζωή, φωτίζοντάς τη μ’ ένα ουράνιο φως.